มันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยเห็นเหมือนกัน
อยู่เอแบค 2 ปีกว่า ทำให้เห็นว่า เอแบคก็ทำงานเพื่อสังคมเหมือนกัน
เป็นความรู้สึกที่ ต้น ชลธิศ สิทธิกลม นักศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะนิติศาสตร์
ประธานองค์กรนักศึกษากฎหมายแห่งอาเซียน ได้ถ่ายทอดให้ฟังเมื่อเขาได้มีโอกาสช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากสึนามิในฐานะตัวแทนนักศึกษาจากเอแบค
ผมรู้เรื่องสึนามิในวันอาทิตย์ระหว่างฟังวิทยุในรถ
ตอนแรกทราบแต่ว่าเป็นน้ำท่วม เอ๊ะ น้ำท่วมภูเก็ต เป็นไปได้ยังไง แต่พอไปเห็นภาพข่าวตอนบ่ายๆ
รุนแรง คนตายเยอะ คิดว่าต้องหาทางช่วย พอวันรุ่งขึ้น วันนั้นเป็นวันจันทร์
ผมไม่มีเรียน กำลังซื้อของอยู่ อาจารย์โทรศัพท์มาบอกว่า ท่านรองฯ วิษณุ
เครืองาม ติดต่อขอแรงนักศึกษาเอแบคไปช่วยกันทำงานที่สนามบินดอนเมือง
ผมก็ติดต่อเลย เพื่อนๆ ที่คณะ พี่ๆ น้องๆ ได้กี่คนมาให้หมด ชั่วโมงเดียวได้ประมาณ
60 คน คณะนิติศาสตร์ไม่เยอะ อาจารย์ที่คณะก็มาทุกคน
โบว์ มัญชริน พรรณนราวงศ์ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะศิลปศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษธุรกิจ
ในฐานะรองนายกองค์การนักศึกษา ฝ่ายกิจการคณะ ซึ่งแม้จะเพิ่งมารู้เหตุการณ์สึนามิเอาเที่ยงของวันจันทร์
ก็พร้อมที่จะทำงานทันที
หน้าที่ของเด็กเอแบคเป็นด่านแรกที่ผู้ป่วยที่จะมาจากจังหวัดภาคใต้มาลงดอนเมือง
ก็เลยพยายามโทรหาทุกคนที่รู้จัก เกณฑ์มาจากประธาน 10 คณะ ให้ช่วยเกณฑ์เด็กๆ
ที่เก่งทางด้านภาษาอังกฤษ ภาษาจีน ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส มีหลายชาติมากๆ
ที่จะมาในวันนั้น ตอนแรกไม่คิดว่าจะได้ภายในครึ่งชั่วโมง พอรถมาจอดก็มีคนขึ้นๆ
เยอะมาก บางทีอาจารย์เกณฑ์จากคนที่นั่งอยู่กำลังจะกลับบ้าน ต้องการไปช่วยเหลือไหม
เด็กกลุ่มนั้นเต็มที่จะไปช่วย ก็เลยขึ้นรถไปด้วยเลย
ทีเจ เทพฤทธิ์ สีน้ำเงิน นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะบริหารธุรกิจ เอกการตลาด
ในฐานะรองนายกองค์การนักศึกษา ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ
คือโดยปกติบอกตรงๆ รุ่นพี่จะทราบกัน งานของบราเดอร์เอง จะเป็นงานประชุมสัมมนา
ประเภทพิธีเปิด ยากมาก ช่วงนั้นก็คิดในใจว่า ใครจะไปเหรอ แต่เป็นสิ่งที่เหลือเชื่อมากน้องๆ
อยากจะไปกันทั้งนั้นเลย แล้วผมได้รับโทรศัพท์ทุกวัน พี่ไปได้ไหม และทุกคนบอกกว่าอยากไปช่วยหมด
ซึ่งเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดเหมือนกัน ทั้งอาจารย์ก็ตกใจ ทุกคนบอกว่าโดย
Nature ของนักศึกษาเอแบค ทั่วๆ ไป จะเรียนหนังสือ จะกลับบ้าน เหมือนคนที่เก็บตัวพอสมควร
แต่ครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า อานุภาพของนักศึกษาเอแบคก็ concern เรื่องนี้ค่อนข้างมากพอสมควร
ดูออกเลยนะ
การประสานงานด้านต่างๆ ช่วยเรื่องภาษา ต่อโทรศัพท์ รวมทั้งการให้กำลังใจ
และการปลอบประโลมใจ คืองานของพวกเขาและเธอ
โบว์
ทบทวนเหตุการณ์ให้ฟัง กว่าชาวต่างชาติจะมาถึงดอนเมืองเที่ยวแรกก็ค่อนข้างดึก
ผู้ป่วยมาถึงปั๊บ บางคนก็ขาหัก หัวแตกบ้าง เด็กหลงมาหนึ่งคนยังหาพ่อแม่ไม่เจอ
รู้สึกสลดใจเหมือนกันที่เขาเจอเหตุการณ์แบบนี้ ถึงไม่ใช่คนไทย เป็นฝรั่ง
แต่ก็เป็นชาวโลกเหมือนกัน รู้สึกเหมือนกับจะร้องไห้ตามไปด้วย
มีเด็กที่พ่อแม่ของเขายังอยู่ แต่เด็กเค้าก็ยังกลัว ไม่เคยเจอคลื่นยักษ์แบบนี้มาก่อน
ทุกอย่างหายหมดเลย เราได้ไปคุยกับเขา น้องคนนี้ไม่ยอมให้พยาบาลแตะต้อง
เราบอกเขาว่า ต้องเข้มแข็งนะ แล้วก็ยอมให้ทำแผล หวีผมให้เขา เขาดีขึ้นและก็ยอมให้พยาบาลทำแผลให้
Li Li นักศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะชีววิทยาศาสตร์ เล่าให้ฟังถึงความประทับใจ
ตอนแรก เรารู้สึกเศร้ามากเลย ทำไมเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น...มันเป็นคริสต์มาสแท้ๆ
แต่พอเราเห็นคนทีร้องไห้อยู่ แล้วมีรอยยิ้มขึ้นมา ใจเราก็จะรู้สึกยิ้มไปกับเค้าด้วย
สำหรับ อิ๊ว ธนากร ธีรวัฒน์วรกุล นักศึกษาชั้นปีที่ 2 และประธานคณะนิติศาสตร์
การมีส่วนช่วยเหลือที่ท่าอากาศยานดอนเมือง ทำให้เขารู้สึกอยากช่วยเหลือมากขึ้น
หลังจากไปทำงานที่ดอนเมือง ผมเห็นว่าแต่ละคนที่ถึงแม้จะเป็นผู้ที่รอดชีวิตมา
เขาก็เหมือนกับว่าไร้หนทาง บางคนโทรศัพท์กลับบ้าน เพื่อจะได้รู้ว่าสามีโทรศัพท์กลับมาหรือเปล่า
พอทราบว่าสามีโทรมาแล้ว เขาก็น้ำตาไหล ผมรู้สึกแค่เป็นจุดเล็กๆ แค่ว่าอธิบายว่าใช้โทรศัพท์ยังไง
มันก็รู้สึกปลื้ม
เมื่อเพื่อนชวน อิ๊วจึงตัดสินใจไปเป็นอาสาสมัครที่วัดย่านยาว เรามีหน้าที่ยกศพ
พลิกศพให้แพทย์ดู เอาน้ำล้างศพ เราจะได้เก็บรายละเอียด เก็บรูปพรรณสัณฐานของศพ
มันทำให้มุมมองในโลกของผมเปลี่ยนไป ผมว่าคนเราไม่แน่นอน เพราะว่าอย่างผมทำงานกับศพจนวันสุดท้ายที่กลับ
พูดด้วยใจจริงว่า สมมุติผมนั่งกินข้าว มองไปเห็นฝรั่ง ผมคิดออกเลยว่า
ถ้าเขาตายคงหน้าตาแบบนี้ ศพแต่ละศพหน้าตาเหมือนกันหมด ลิ้นจุกปาก สภาพเปลี่ยนหมด
เพื่อนผมที่ไปด้วยกันโดยพื้นฐาน เขาเป็นคนที่เที่ยวกลางคืน เที่ยวเตร่ทุกคืนเลย
ออกไปกินเหล้าใช้เงินสิ้นเปลืองมาก สัปดาห์เดียวใช้ไปประมาณ 7,000บาท
เฉพาะค่าเหล้า ระหว่างที่ทำงานด้วยกัน เขาบอกผมว่า รู้สึกว่ากลับมาแล้วอยากเอาเงินที่ไปเที่ยว
ไปช่วยและอยากเที่ยวให้น้อยลง เก็บตังค์ส่วนนั้นมาช่วยเหลือคน
ไม่เพียงเฉพาะมุมมองชีวิตที่เปลี่ยน มุมมองที่หนุ่มสาวเหล่านี้มีต่อมหาวิทยาลัยของตัวเองก็เปลี่ยนไม่น้อย
ก่อนที่ Li Li จะเข้าเอแบค Li Li ได้ยินมาเยอะจนรู้สึกว่า เอแบค ไฮโซ
หยิ่ง แต่พอดีได้ทุนก็เลยเข้ามาเรียน แต่พบว่าไม่ใช่ทั้งหมด เอแบคแบ่งเป็นหลายส่วน
ส่วนหนึ่งก็จะเป็นพวกขับรถ เบ็นซ์ BMW จากัวร์ หรูๆ หราๆ แต่ว่าอีกส่วนหนึ่งก็คือ
ถ้าเข้าไปทำกิจกรรม เอแบคจะมีกิจกรรมให้ทำเยอะมาก และก็ต้องยอมรับว่า
เอแบคเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง มีทุกอย่าง เค้าจะมี Connection
ไปหลายๆ ที่ เราก็มีโอกาสที่จะไปทำกิจกรรมเยอะ เหมือนกัน โดยเฉพาะที่ช่วยเหลือสังคมมีเยอะเหมือนกัน
ถ้าเรายอมที่จะไปทำ ส่วนใหญ่ Li Li โชคดีที่มีคนมาบอก แต่คนส่วนใหญ่เค้าต้องไปหาเอง
เพื่อที่จะไปหาโอกาสมา เราต้องไม่รอโอกาสอย่างเดียว
นี่เป็นครั้งแรกที่เอแบคได้สิทธิพิเศษเข้าไปช่วยเต็มที่เต็มกำลัง
ณ จุดดอนเมือง มันก็เลยประกาศเหมือนการเชิญชวนให้คนมาทำงาน เด็กเอแบคก็เหมือนในมหาวิทยาลัยอื่นๆ
อาจมีประเภทรักสถาบัน ประเภทเรียนหนังสือ-กลับบ้านไม่ทำอะไร แต่เอแบคเองก็มีคนรักสังคมเยอะเช่นกัน
ถามว่ามันจะสานสืบสานต่อไปได้ไหม ผมเชื่อว่าเป็นไปได้ ซึ่งปัจจุบันกำลังคุยกันว่า
เมื่อไรสนามบินสุวรรณภูมิเปิด นักศึกษาเอแบคน่าจะไปเป็นศูนย์กลางความช่วยเหลือผู้ประสบภัยหลักของสุวรรณภูมิ
และคิดว่าจะตั้งเป็นหน่วยงานหรือเป็นชมรม เพื่อที่จะไปช่วยเหลือสังคมโดยเฉพาะ
ทีเจ เล่าให้ฟังถึงโครงการอนาคตที่จะสานต่อจิตใจอาสาสมัครที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์ครั้งนี้
สึนามิมีทั้งข้อเลวร้ายมหาศาล ที่ทำให้คนเสียใจมากมาย แต่มันเป็นจุดอย่างหนึ่งที่สร้างอานุภาพของคนไทย
มันเป็นจุดที่ทำให้คนคิดแป๊บหนึ่งว่า เราต้องช่วยเหลือ ซึ่งข้อดีนิดหนึ่งตรงนี้แหละที่เราต้องไขว่คว้าไว้และเต็มที่กับมัน
ว่าคนไทยเราสามารถช่วยเหลือกันได้ และในฐานะเด็กเอแบค เราสามารถที่จะไปช่วยได้เหมือนกัน
แม้ว่า ในมุมหนึ่ง สึนามิอาจจะเป็นโศกนาฏกรรมที่รุนแรงและโหดร้าย แต่ในอีกมุมหนึ่ง
บทเรียนอันมีค่านี้ก็ได้เผยให้เห็นแง่งามในจิตใจมนุษย์ที่ต้องการการสานต่อ
*สัมภาษณ์โดย กรรณิการ์ กิจติเวชกุล
